Konuşmak mı zor yapabilmek mi?

Şu kör talihimize bakın ki, Gümüşhane için ne istediysek sevincimiz kursağımızda kaldı.

Başlamadan biten sevinçlerden deste yaptık.

Bestemiz ayrılık üzerine, garip bir mırıltı oldu dudaklarımızda.

Oysa konuşmaktan çok yoruldu çenelerimiz...

Ellerimiz taşın altına gireceğine, taşı hep birilerinin kaldırmasını bekledi.

Gümüşhane üzerine ne söylenirse söylensin haz vermiyor.

Bizim bu sözümüze tepki koyanlarda öyle.

Onlarda Gümüşhane'den haz alamadıklarından öte kızgın ve öfkeli.

Gümüşhane için yola çıkanlar, kendilerini feda edeceğiz diye öne koyan kimi olgular öylesine küçülüp yok oldu gitti ki..

Herkes Gümüşhane'nin ağzına bir parmak bal çaldı,

Kendileri kazandı, Gümüşhane kaybetti.

Gümüşhane için kaybetmek yazgı oldu.

Söyleyenler kötü, yaşayarak görenler dilsiz şeytan oldu.

Hepimizin görevi bu şehri yüceltmek mi?

Cevap gayet basit, elbette.

Gümüşhane için yola çıkan Gümüşhane değerleri nerede o zaman?

Çakar almaz tüfek gibi bir iki çat pat ötesi yok.

Bekliyoruz!

Babasının yolunu pencereden bekleyen çocuk gibi,

Gümüşhane için kucağı dolu gelecek adamı..

Yalansız, riyasız ve sahiden.

Herkes inanacak,

Herkesin yüreği kıpır kıpır coşacak, tertemiz.