Yaşlı Dünya Boşuna mı Dönüyor

Kimi zaman şöyle bir düşünürüm.
Yaşlı dünya artık bir şeyleri kaldırmıyor mu?
Hangi noktaya gitsek kör bir kuyu karşımıza çıkıyor.
Derin, ıssız bir çığlık sanki karşımızda.
İmdat eyleyen birşeyler var.
Yoksa kaybolup gitmek mi bizi korkutan.
Ya anlatamadıklarımız?
Çoğu zaman dar bir tünelin ucundan süzülen ışıklar gibi ümitlerimiz.
Gittikçe yaklaşır sanıyoruz, o bizden uzaklaşıyor.
Her yerde savaş var.
Barışı isteyenlar aslında savaşıda körükleyenlerdir.
Sahi insanoğlunun bakın dikkatlice yüzüne.
Hiç ben yalan söyledim diyen varmı?
Herkes barıştan yana.
Herkese dost.
Herkes kardeşlik istiyor.
Oysa iç dünyamızdaki aynayı şöyle bir dışarı taşıyabilsek.
Sahte gülücüklerin nasıl yansıdığını, bize güldüğünü, ağlayacak halimize güldüğümüzü de anlayabiliriz.
Bir uçurum var ki arada,
Gittiçe büyüyor.
İnsanoğlu bu çağda, bu imkanlarla biribirinden kopuyor
İstediklerimiz bizden o kadar uzak değil
Beşiğinde gülümseyen bebe,
Onsekizinde telli duvaklı bir gelin,
Çapanın ucundaki alınteri,
Kışın ardındaki bahar gibi.
Hep mutluluk olacağını görebiliriz aslında.
Yaşlı dünya dönmeye devam ediyor.
Her zaman bir düşünürüm
Acaba boşuna mı dönüyor diye.